“Huil maar niet”.
Maar hoe kan ik mijn tranen drogen,
als ik niet kan bewegen zoals ik ooit heb bewogen.

Langzaam sterf ik,
sterf ik van verdriet.
Niemand die het ziet en niemand die het weet.
Ik leef in jullie ogen,
maar diep vanbinnen sterf ik.
Sterf ik van verdriet,
sterven van verdriet!

Diepe pijn diep van binnen,
door de gedachte dat ik je nooit meer terug zal vinden.
Hier in mijn armen, hier dicht bij mij,
ik weet eens zie ik je weer, maar het duurt zolang
tot die ene keer